Als er een term is die je de laatste tijd om de oren vliegt dan is het wel ‘happy single’. Als mensen horen dat je vrijgezel bent vragen ze ook bijna altijd direct of je een ‘happy single’ bent of op zoek. Er zijn zelfs websites waarbij je kan kiezen uit de term ‘happy single’ of ‘vrijgezel’ bij je status. Valt het je ook op? Status. Alsof er status te ontlenen valt uit het feit dat je een relatie hebt of niet. Daarbij word je bijna gedwongen om voor ‘happy single’ te kiezen omdat je bij het invullen van ‘vrijgezel’ eigenlijk zegt dat je ongelukkig bent. Ik stel het volgende voor. Als mensen vragen of je een ‘happy single’ bent vraag jij of zij een ‘happy couple’ zijn. En alle sites waarbij je kan kiezen uit ‘happy single’ en ‘vrijgezel’ wordt de keuze ‘happy couple’ toegevoegd.

Snel loop ik de trap af. Ik moet even weg uit mijn huis. Ademen, weg tussen de muren die mijn eigen stukje in deze drukke stad vormen. Een sleutel is nodig om mijn huis binnen te dringen. Slechts twee mensen hebben daar toegang tot. Ikzelf en mijn huisgenote.

Als ik de deur achter me dichttrek valt er een last van mijn schouders af. Lucht, frisse lucht. Weg tussen die muren die mijn huis omlijsten. Ik draai naar links en ontwijk de blikken van de buren die contact zoeken. Een vrolijk praatje willen maken. Het is half drie ‘s nachts. Op een paar honderd meter afstand zie ik het Paleis op de Dam. Ik zet mijn ene voet resoluut voor de andere. Alles wat ik zie zijn de straatstenen. De voeten van passanten. Mijn eigen in zwarte pumps gestoken voeten en mijn zwarte pantalon.

Dan kijk ik weer omhoog, naast me zie ik het Monument op de Dam. Nu pas valt me op hoe goed alles is uitgelicht. Het Paleis blijft echter een lelijk grauw stenen gebouw. Het lijkt alsof ik weer wakker word, het licht op het monument heeft me weer wakker geschud.

Ik loop door. Voet voor voet. Stap na stap wordt gezet. Op de automatische piloot. Mensen, overal mensen. Uitgedost omdat het zaterdagnacht is. Achterop de fiets bij een vriend. Al zoenend proberen een taxi te krijgen. Vrolijk lachend aan de telefoon. Kotsend op de stoep. Bedelend om geld voor onderdak. Pissend in de gracht. Ik loop door. Ik negeer de arm die me wordt aangereikt  van een wildvreemde. Ja, ik loop echt alleen verder.

Als vanzelf sta ik voor een van mijn stamkroegen. Geen rij. Ik probeer richting de bar te lopen, geef de barman mijn jas en bestel een wodka. Puur, met ijs. Hij glijdt als water naar binnen. Nog een. Een gebaar naar de barman is genoeg. Betalen komt later wel. Mensen proberen mijn plekje aan de bar te kapen. Ik wijk niet uit. Mannen proberen een praatje aan te knopen. Een hand op mijn kont wordt met een boze blik van mijn kont afgekeken. Ik en mijn wodka, alles wat ik nodig heb. Jammer dat er geen wodka met een naam zoals Jimmy of Jack is. Het zou fijn zijn om mijn beste vriend op het moment een naam te geven.

Na het betalen van de rekening en blijkbaar elf wodka’s later loop ik naar buiten. Kwart voor vijf. Elf wodka’s in hondervijf minuten en nog voel ik me nuchter. Een bekende loopt op me af en ik babbel het verplichte babbeltje. Ja, het gaat goed. Nee, ik ga nu naar huis. Ja, op het werk gaat ook alles zijn gangetje. Nee, ik heb geen zin om met mensen bij jou thuis door te gaan. Ja, ik ga echt naar huis.

Ik loop en zie een van mijn vaste taxichaffeurs die me naar huis brengt. Ik wil niet meer lopen. Ik wil naar huis. Ik wil naar thuis.

Eindelijk is het zo ver, na een maandenlange zoektocht vind je samen met je liefste vriendinnetje opeens het soort huis waar je  naar op zoek was. Honderd meter van de Dam, vijftig meter van de Nieuwmarkt. Vijf minuten lopen van je nieuwe baan in dat restaurant. Ligbad. Grote keuken met heel veel werkruimte. Ruime woonkamer. In het raamkozijn mensen kijken. Goed geisoleerd. Vanuit je bed op zondag de kerkdienst kunnen volgen, of vanaf het dakterras waar de hele dag zon op schijnt. Er financieel hard op vooruit gaan. Volgende week klussen en verhuizen. Life is good!

Na drie jaar heeft mijn vriendinnetje weer beet, en goed ook. Ze was niet eens aan het vissen, opeens was hij daar. Ik was erbij op het moment supreme en ik wist meteen dat ze verliefd was. Dat zijn ze inmiddels nog steeds. Het is echt zo’n prittstelletje dat constant aan elkaar vast zit geplakt op meerdere manieren. In ieder geval is een aanraking nooit ver weg. Vaak teder, zacht en lief. Zo nu en dan in een pijnlijke vorm als ze die dag voor de honderddriexebntachtigste keer aan het stoeien zijn. Voor de rest vinden ze elkaar best lief. Geloof ik. Als ik kijk naar de driehondervijfenzestig Kussen die ze elkaar op een dag geven is het in ieder geval wel aannemelijk.

Terwijl ik ‘s nachts over straat loop denk ik na waarop het fout is gegaan met mijn laatste scharrel. Zonder dat ik mijn hengel had uitgeslagen was hij daar opeens op de verjaardag van mijn broertje. Hij vond me uiteraard fantastisch. Ik hem ook. Dacht. ik. Natuurlijk was hij niet fantastisch. Ben ik trouwens ook niet. Maar hij liet me wel fantastisch voelen. In de vorm van tweehondervierentwintig complimentjes op een dag, me vanaf het moment van binnenkomst niet meer los kunnen laten en constant aan me zitten frunniken, dromen over samen naar Australixeb gaan en mij aan zijn vader voor te stellen, boodschappen in huis halen die ik lekker vond, een drie gangen menu voor me in elkaar flansen, mij de film uit laten zoeken in de videotheek.

En misschien, eigenlijk weet ik het wel zeker, was dat iets wat ik even nodig had. Na drie jaar alleen me toch even overgeven aan iemand die mij helemaal fantastisch vond terwijl ik hem wel aardig en aantrekkelijk vond. Stiekem hoopte ik ook wel dat de liefde zou groeien. Dat ik kwam, ik zag, ik was verliefd meer iets was voor bakvissen. Dat ik reexebl moest zijn en dat het allemaal niet meer zo makkelijk gaat. Dat ik de kapitein ben en niet meer voor de emotionele maar de rationele koers moest kiezen. Hij was toch harstikke leuk, ambitieus, aantrekkelijk, lief en nog zo veel meer. Hij was toch een heleboel van wat op mijn lijstje stond? Waarom was ik dan nog niet tevreden? Zeurde ik niet gewoon teveel.

Maar als ik naar mijn liefste vriendinnetje en haar lief kijk weet ik dat ik er goed aan heb gedaan om het niet door te zetten. Dat ook als je meer rationeel dan emotioneel je lief hebt uitverkoren dat je hem evengoed moet missen als hij op vakantie is. Dat je toch echt een aan elkaar gepritt stelletje moet zijn en dat niet een van de twee als een post it is. Dat het hele lijstje er blijkbaar niet toe doet, maar misschien juist wel datgene wat niet op je lijstje staat. Ik volg voortaan mijn gevoel weer, weg met die rationele eisen. Voortaan is het weer; ik kwam, ik zag en was verliefd. En anders niets.

*verstopte poezenlog*

…laten Poes, Kater, Gucci, Chandler, Singles en Kyra, ondanks dat de vier laatst genoemden en de twee eerst genoemden elkaar niet meer herkennen, weten dat zij zeer verheugd zijn met de geboorte van Kitten 1, Kitten 2 en Kitten 3. Mogelijk volgen er nog meer….. Update: het zijn er uiteindelijk vijf geworden.

Er zit een kat vast in zijn huis, opgesloten. Dat heb ik trouwens gedaan. Toen ik, nadat hij net weg was, netjes een sigaret op zijn balkon ging roken glipte het witte beest met zwarte vlekken zomaar zijn huis in. Nu ik er over nadenk is het eigenlijk net een kat met een dalmatixebrsyndroom. Natuurlijk liet ik meteen mijn sigaret in de steek en ging ik het beestje achterna waarop het beest de trap meteen afliep en naar zijn werkkamer ging.

In zijn werkkamer aangekomen kon ik het beest niet meer vinden. Toen ik op handen en voeten ging kruipen zag ik het zitten. Daar, precies achter het onderstel van een tafel waar weer een tv tegenaan staat geparkeerd en daarachter weer een glasplaat. Precies daar waar ik er onmogelijk bij kon komen. Ik besloot een douche te nemen en de deur dan maar gewoon open te laten staan zodat het beest weer naar buiten zou gaan.

Fout gedacht, niet dat het beest niet naar buiten kon lopen maar het beest vond het een hele fijne plek. Het beest vond de plek tegen de verwarming zo fijn dat hij zelfs de ardennerpate die ik het aanbood zonder te mauwen afsloeg. Alle troep die er stond zag er ook niet uit alsof ik het zou kunnen verplaatsen.

Tijd voor een kopje oploscappucino, geen echte koffie want hij drinkt alleen maar thee. Niet dat er iets mis is met thee maar als ik net wakker ben heb ik koffie nodig, en als ik na moet denken ook. In deze situatie was ik en net wakker en moest ik nadenken. Van die oplosbare poeder die ze cappucino durven te noemen ging mijn gemoedstoestand er dus niet met sprongen op vooruit.

Water werd gekookt voor de oplosbare poeder die na het bijschenken van gekookt water voor cappucino door moest gaan en ik kroop achter zijn pc. Na braaf rond te hebben gesurfd besloot ik stiekem te gaan loggen en vooral al mijn sporen uit te wissen. Maar het beest ging nog niet weg. Een uur later ging het beest nog niet weg. En nog een uur later ging het beest nog niet weg. Alle herhaalde pogingen die ik in al die uren had ondernomen tijdens mijn rsi-pauzes waren grandioos mislukt. Misschien had ik gisteren niet zo poeslief tegen hem moeten doen over Parijs, misschien voelde het beest zich daarom wel zo welkom in zijn huis en had het de avond, nacht en ochtend al zitten wachten tot ik eindelijk ging roken zodat het naar binnen kon glippen.

Rond een uur of vijf, ongeveer vierenhalf uur later, besloot ik dat het lang genoeg had geduurd. Tijd voor harde actie. De oplosbare poeder die na het bijschenken van gekookt water voor capuccino door moet gaan was op. Ik bevond me al uren in zijn huis zonder dat hij er was, al vindt hij dat niet erg. Zo wel, het is voor een goed doel geweest. Ik had al meerdere rondsnuffellen in zijn spullen aanvallen onderdrukt. En omdat het best normaal is dat je na drie weken nog geen huissleutels verpakt in zo’n mooi doosje van de juwelier hebt ontvangen, voelde ik me ook nog eens opgesloten. Eenmaal de deur achter me dicht kon ik ook niet meer terug, dus even winkelen zat er de hele middag ook al niet in terwijl ik de vorige keren toch best leuke winkeltjes in dat Bussum had gespot.

De balkondeur open laten staan was geen optie, morgenavond komt hij pas terug en ik wou het de inbrekers niet te makkelijk maken. Ik besloot maar eens te gaan, hij en de kat konden het bekijken. Een bakje water werd neergezet, een schaaltje met pate en een gexefmproviseerde kattenbak gecreabeaat van oude doos met krantensnippers.

Een zoektocht naar kleding door zijn huis om op te bergen deed me beslissen dat ik nodig eens met hem moest gaan winkelen. Twee pogingen had ik al ondernomen om hem te bellen maar zijn telefoon stond uit, en ook nu stond hij weer uit. Een briefje werd geschreven waarop ik over de kat met dalmatixebrsyndroom schreef maar niet over het feit dat we even moesten gaan winkelen. Hij zou met dit briefje al genoeg te verduren krijgen, mocht hij nog geen last hebben van ontstoken ogen en ernstige verkoudheid. Hij is namelijk allergisch voor katten.

“Zal ik vanavond ook nog blijven slapen?” “Ik ga morgen naar Parijs dus ik moet er wel vroeg uit.” Parijs, Parijs galmt in mijn hoofd met hele grote vraagtekens die duidelijk naar voren komen. “Dat heb je me nog helemaal niet vertelt, met wie dan?” vraag ik toch met enige achterdocht aangezien het niet zo is dat ik net een one night stand heb beleefd maar hier toch al bijna een maand met grote regelmaat in zijn armen lig.”Met Murixebl, collega van het werk. Had ik je dat nog niet vertelt?”

En hier gaat het fout, heel erg fout. Murixebl klinkt als een vrouw, en met een vrouwelijke collega ga je niet gewoon even vrolijk naar Parijs toe. “Nee, dat heb je me inderdaad nog niet vertelt. Maar je gaat met een vrouwelijke collega voor je plezier naar Parijs?” “Ja, ik doe wel vaker dingen met haar. Ze is ook een keer met mij en mijn moeder mee geweest naar mijn zus om te skiexebn.” Voor zover ik nog niet op mijn achterste poten stond sta ik dat nu absoluut, al laat ik dat natuurlijk niet merken. Op poeslieve toon ga ik verder.

“Vind je dat zelf niet een beetje vreemd?” “Hoezo? Ze had al jaren niet geskixebd en als ik geen vriendin heb kan ik dan toch wel een vriendin of een vriend meenemen?” Zo gaat de discussie nog even door. Hij blijkt haar huissleutels van haar appartement in Amsterdam te hebben, voor als ze zelf haar sleutels is vergeten of hij onderdak in Amsterdam nodig heeft en zij er niet is. Ik val van de ene verbazing in de andere, alle alarmbelletjes rinkelen en ik sta op scherp.

“Dus jullie gaan naar een toneelstuk waar haar ex in speelt en jij gaat mee als chapperonne en jullie delen samen een hotelkamer? Toch wel met twee eenpersoonsbedden?” Een volmondig ja is zijn antwoord. Maar hij blijft rustig en zegt dat ook een vrouw gewoon een vriendin kan zijn, en nee ze hebben nooit seks gehad. En nee, ze gaan ook nooit seks hebben, daar hebben ze het weleens over gehad. En hij heeft mij nu toch? Op een of andere, voor mij niet vreemde manier, ben ik er al met al niet gerust op.

Dan gaat ‘s ochtends om elf uur de deurbel, ze is een uur te vroeg. Ik hoor een drukke stem in het Engels verkondigen dat ze maar besloten had wat vroeger te gaan. Terwijl ik in bed lig en besef dat mijn ontbijt op bed nu ruw wordt verstoord bedenk ik me dat het wel handig is als je de andere partij dan ook inlicht. Ik denk aan mijn handtas op tafel en hoor haar zeggen dat er nog ‘someone’ in huis is, dat hij dat had moeten zeggen zodat ze zachter zou praten. Hij springt onder de douche en ik zie in gedachten mijn eitje aanbranden. Luid bellend loopt ze naar beneden.

Hey, opeens krijg ik cappucino en een boterham met eitje op bed en hij komt ook nog rustig fris van de douche naast me liggen. “Moet je niet voor je bezoek zorgen” zeg ik poeslief, natuurlijk laat ik niet merken dat ik jaloers ben. “Nee, ik ontbijt eerst even lekker met jou in bed en dan pak ik mijn spullen wel in.” Hij kruipt nog even tegen me aan. Dan kleed ik me aan, spuit een luchtje op en ga nog een kop koffie voor mezelf maken. Ze komt naar boven en stelt zichzelf voor terwijl ze me drie zoenen op de wang geeft. Poeh, heb ik me daar nou werkelijk zo druk over gemaakt? Bij het afscheid zoent hij me en zegt me heel snel weer te zien waar ze bij is, en als hij daarna weer even naar boven rent om me nog een keer uitgebreid te zoenen weet ik zeker dat het goed zit.

Veel te dik jong meisje:”Ik ben nu echt aan het lijnen. Voor mij geen suiker meer in mijn thee, geen frisdrank meer, veel groente en vooral geen vet eten en snacks meer!”
Slanke vriendin:”Dat werd hoog tijd, je moet er inderdaad echt wat aan doen. Ober, mag ik een bittergarnituur?”